บทที่ 132 พูดว่าเธอได้ แต่พูดถึงอาจารย์ของเธอไม่ได้

ณ บริเวณโถงทางเดินด้านนอกห้องประชุม พิมพ์รวียืนทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง

อาจารย์ท่านหนึ่งเดินกระฟัดกระเฟียดออกมาจากห้องด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว เขาเดินจ้ำอ้าวผ่านไปโดยไม่ทันสังเกตเห็นการมีอยู่ของพิมพ์รวีแม้แต่น้อย

ภายในห้องประชุม เสียงของรองอธิการบดียังคงดังลอดออกมา น้ำเสียงนั้นเคร่งขรึมและจริงจัง

"พวกค...